Meer over mijzelf

Binnen de TypischDoodles familie zijn de mensen niet vrij van allergieën, vandaar dat bij de keuze voor een hond in 2015, baasje en vrouwtje kozen voor een ras met een allergievrije en niet verharende vacht. Lucky me 😊. In tegenstelling tot vele andere honden, heeft mijn mooie witte vacht wel onderhoud nodig en daarom word ik wekelijks op zondagavond geborsteld door mijn baasje tijdens Studio Sport. Vind dit niet echt een feestje, moet ik eerlijk zeggen en stel als voorwaarde dat ik een heerlijke traktatie krijg als al mijn klitten uit mijn vacht zijn weggeborsteld.

Beetje bang

Ik ben eigenlijk een hond die bang is voor alles wat mij vreemd is. Loop graag een heel eind om, om te voorkomen dat ik andere honden tegenkom. Kan het heel goed vinden met kinderen, ben daar tenslotte mee opgegroeid, en houd het liefst twee metertjes afstand van grote mensen die me graag willen aaien. Voor mannen met een zware stem doe ik nog een stapje extra achteruit.

In tegenstelling tot Spetter, waar ik later meer over ga vertellen, ben ik geen Australische Labradoodle met een stamboom in mijn kontzak. Ik ben gewoon een leuke en lieve hond met een witte vacht vol met kleine krulletjes.

Vreemd gevoel

Al een lange tijd merkte ik aan de sfeer in huis dat er wat zou gaan gebeuren. Er hing iets in de lucht wat ik niet kon benoemen, wat ik niet kon ruiken, proeven of horen. Vrijdagochtend 26 november 2021 maakte een eind aan deze onzekerheid en bleek achteraf de laatste ochtend te zijn dat ik heerlijk kon uitslapen. De laatste ochtend dat mijn oren onbezorgd naast mijn kop konden hangen en de laatste ochtend dat mijn staart geen lustobject zou zijn.

Dit ben ik als puppy
Met Klaas, Agnes en Xanne op Texel
Heerlijk die modder 🙂
Met Klaas, Agnes en Tessa in Hindeloopen

Flevodoodles

Die bewuste vrijdagochtend gingen we op pad richting FlevoDoodles in Marknesse met als doel om onze TypischDoodles familie uit te breiden met een prachtig abrikoos teefje. We werden uitgenodigd door Bailey (moeder van) bij René en Virginie in de keuken en voor dat ik het wist stond ik met mij vier poten tussen 6 stoeiende bolletjes bruine wol. Ik wist niet waar ik moest kijken, durfde mijn poten niet te verplaatsen, bang dat ik op zo’n bolletje zou gaan staan.

Spetter

Verderop in de keuken stond Bailey, een prachtige mooie rustige Labradoodle die dit tafereeltje met een glimlach om haar bek stond te aanschouwen. Met een overduidelijk Australisch accent vroeg ze vriendelijk aan mij of ik het wel zag zitten om één van deze bruine stuiterballen verder op te voeden. “Geen probleem”, antwoordde ik op z’n plat Brabants, maar de twijfel in mijn stem moet ze gehoord hebben. “Gaat helemaal goed komen, heb vooral veel geduld met haar”, was haar antwoord. “Ze wordt vast een vriend voor het leven”. Op de vraag van Bailey hoe ik haar zou gaan noemen, reageerde ik impulsief met Spetter, omdat ze later vast een hele mooie meid wordt. Een echte Spetter. Tevreden kreeg ik een knikje van goedkeuring en hiermee was de keuze gemaakt, Spetter.

Vrienden voor het leven?

Eenmaal thuis gekomen, na een reis van wel 10 minuten, bleek Spetter een heel verlegen hondje dat voorzichtig de omgeving begon te verkennen. Deze verlegenheid duurde ongeveer net zo lang als de eerder genoemde reis en ik werd onbedoeld en tegen mijn wil in, een ware kermisattractie, waar mijn staart en oren een belangrijk deel van uit maakten. Rustig “een uiltje knappen” was er niet meer bij, want ze had lak aan de openingstijden. Ze mocht graag even in mijn oor blaffen als ik in dromenland was of gebruik maken van haar vlijmscherpe tandjes, waardoor mijn slaap ruw werd verstoord.  Een vriend voor het leven? Dacht het niet. Kortom, weg met de rust en daar heb ik mij in vergist.

Maar de aanhouder wint en we zijn aan elkaar gaan wennen. We ruilen regelmatig van bot, eten elkaars eten op met wederzijdse goedkeuring (als vrouwtje het niet ziet) en spelen spelletjes met de panda en de beer, die langzamerhand steeds meer ledematen beginnen te verliezen. Hoewel haar speelsheid onuitputbaar lijkt te zijn, wordt Spetter steeds iets rustiger. Een vriend voor het leven? Misschien toch wel.

Trainen

Wekelijks mag Spetter met vrouwtje naar een hondentraining en ze lijkt daar donders goed in te zijn. Op commando zitten en liggen is inmiddels gesneden koek voor haar, maar ze doet ook dingen waar ik helemaal niets van snap. Om paaltjes heen rennen en bij een riem gaan liggen als vrouwtje daar opdracht toe geeft, is één van die dingen. Het verschil tussen Spetter en mij is, dat ik luister wanneer ik MOET luisteren en Spetter luistert wanneer ze daar zin in heeft. Maar dat gaat ze ongetwijfeld leren als ze wat ouder is.

Agnes, Lieke en daar is ze dan: Spetter!